Een column van Laura

Geplaatst op 14-11-2019

Zoals beloofd dit keer een column niet vanuit mijzelf geschreven maar een verhaal van een mede Endo lotgenoot. (om de privacy te waarborgen is de naam

fi ctief).

Net als bij veel vrouwen werd endometriose bij Joyce ontdekt toen zij zwanger wilde worden.

Pas toen een zwangerschap uitbleef, zijn de doktoren verder gaan kijken. En bleek Joyce endometriose

te hebben. Het was een hele shock voor haar. Maar ze begon al snel met een ivf-traject om zwanger te worden.

Ze mocht al snel vertellen dat ze in verwachting was. Ze heeft nu samen met haar man een pracht van een zoon

van 14 jaar oud. Ze vertelde mij hoe geweldig goed ze zich heeft gevoeld tijdens haar zwangerschap.

‘ik had geen pijn, kon de wereld aan, bruiste van de energie en was niet moe’.

Dit laatste is gelijk de reden waarom ze kan doen wat ze nu doet. Waar ze eerst alleen maar bergen zag door de

endometriose, ziet ze nu mogelijkheden en is ze dankbaar dat ze deze mogelijkheden heeft gezien en durfde aan te

grijpen .

 

Joyce werkte op een bank, ze was er eigenlijk een beetje ingerold. Daarvoor had ze jarenlang vrijwilligers werk gedaan en mocht ze de mooiste landen bezoeken van

Afrika tot Cambodja en heeft ze de verschillende culturen leren kennen. Toen ze ziek werd en vooral veel pijn had en erg moe was, sleepte ze zichzelf elke dag naar haar werk.

Ze kon volgens haar baas niet meer op het niveau werken wat hij van haar verwachtte. Hij verlengde haar contract niet. En Joyce gaf geen tegen gas.

In die tijd werd de diagnose endometriose gesteld en was ze eigenlijk blij dat ze zich volledig op haar ivf-traject kon starten zonder bang te zijn wat haar werkgever of haar

collega’s ervan dachten. Joyce was en is nog steeds erg gesloten over het feit dat ze endometriose heeft.

 

‘Ik schaam me er niet voor, maar niet iedereen hoeft alles te weten. Misschien een stuk zelfbescherming?’’ Ze weet het niet aldus Joyce.

Na haar zwangerschap heeft ze verschillende banen gehad op kantoor. Vanwege de vermoeidheid en de pijn ging ze steeds minder en zelfs therapeutisch werken. Ze stuitte op

onbegrip vanuit haar werkomgeving. Ze zei afspraken met familie en/of vrienden af omdat Joyce alleen maar wilde slapen. ‘de vermoeidheid die ik voelde was extreem, ik sliep

12 tot 16 uur iedere dag.Ik ben vrienden verloren omdat ik afspraken steeds vaker af zei’

Uiteindelijk omdat ze zich zo ziek en moe voelde, is ze arbeidsongeschikt verklaard in samenspraak met haar werkgever en de arbo-arts.

Het was een hele moeilijke beslissing, ze was toen 42 jaar. ‘Het klinkt misschien gek maar als ik er op terug kijk, heeft endometriose mijn wereld verrijkt.

 

Ik doe nu werk waar ik van hou, waar ik mijn ziel in kwijt kan. Als ik de endometriose niet had gehad, was ik waarschijnlijk niet gedwongen tot nadenken en had ik

deze stap nooit durven nemen, zegt Joyce’ 5 jaar geleden startte Joyce met de opleiding voor rouwbegeleider. En dat is wat ze nu doet.

Ze begeleidt mensen in een periode van rouw. Dit heeft niet alleen met overlijden te maken. Maar kan ook te maken hebben met verliezen van een baan, een

chronische ziekte of een scheiding. “Als ik endometriose als voorbeeld neem, zegt Joyce, dan denk ik dat bijna iedere vrouw ook door een

rouwverwerkingsproces gaat.

 

Om in 5 stappen een beknopt voorbeeld van rouwverwerking aan te geven, voor iedere persoon is dit natuurlijk anders, bestaat dit uit de volgende fases:

• Ontkenning (ik heb geen endometriose de dokters hebben het verkeerd.)

• Woede (waarom ik?)

• Marchanderen (vaak proberen mensen in deze fase te onderhandelen ik beloof dit niet meer te doen als ‘jij’ beloofd dat de endometriose weg gaat.)

• Verdriet en soms depressie (je begint de endometriose te accepteren (fertiliteit, operatie, pijn) en daarna komen de gevoelens van verdriet naar boven ook kunnen hier onverwerkte    rouwprocessen inzitten uit het verleden. Onderliggende woede of onverwerkt verdriet kan leiden tot een depressie.

• Aanvaarding (je begint de realiteit te aanvaarden, leert los te laten en gaat verder met het leven zoals dat nu is) Ik zeg ook tegen de mensen die ik begeleid, voordat ze

verder gaan, probeer dit af te sluiten. Zoals er bij een overledene een begrafenis of crematie plaats vindt. Zorg dat je iets doet, zodat je daarna door kan gaan en

kan terugkijken naar een ‘mooie’ afsluiting. Waar de een kiest voor parachute springen, kan de ander kiezen voor wandelen door het bos. Afsluiting is persoonlijk. Maar een heel belangrijk element om zo door te gaan.

Door dit werk nu te mogen doen, krijg ik zoveel rust en vrijheid”. 

 

Terwijl Joyce dit aan mij verteld denk ik, Ow JAAA ik heb aldeze stappen doorlopen, verdriet, boosheid, depressie, waarom ik?? Allemaal heel herkenbaar.

Ook de ‘afsluiting’ heb ik gedaan, ik ben gaan zwemmen met dolfi jnen. Dit was een lang gekoesterde droom van mij. Ik weet nog precies hoe ik mij voelde, de dolfi jn die voor

even ‘mijn’ dolfi jn was, heette Alfa, dit omdat ze in dat park de eerste dolfi jn was die geboren was doormiddel van IVF (hoe toepasselijk).

Het gevoel toen ik uit het water stapte, was bijna sereen zo’n rust die mij overviel. Wat ik heb geleerd van het gesprek met Joyce:

  • Doe werk dat je energie geeft en niet kost.
  • Zoek een baan waar je jezelf kan zijn, waar je soms nee kan en mag zeggen.
  • Maar doe vooral werk waar je positiviteit uit haalt en werk
  • dat bij jouw past en jouw gelukkig maakt.

Want draait het leven tenslotte niet om gelukkig zijn?

Deel dit bericht:

op weg naar de marathon

Lees meer

De marathon van New York naar Den Haag

Het is een tijdje stil geweest op deze website. Door de corona hebben we noodgedwongen onze activiteiten stil moeten leggen ...

Lees meer
Meer nieuws
  • Virtuele marathon 17 & 24 oktober!

    Virtuele marathon 17 & 24 oktober!

    I.v.m alle maatregelen lukt het helaas niet om de marathon in New York te lopen! Maar dat houdt ons niet tegen! Steun jij ons met onze virtuele marathon?

    Lees meer
Jacobien de Jong

"Het doel is om naast bekendheid ook geld op te halen voor verder onderzoek. Help je mee?.."

Jacobien de Jong
Ellemieke van Splunter

"1 op de 10 vrouwen heeft deze levensbepalende ziekte waar nog veel te weinig aandacht aan wordt besteed!.."

Ellemieke van Splunter
Edwin van Splunter

"Ik wil mij inzetten voor het onder de aandacht brengen van endometriose. Er is veel geld nodig voor onderzoek en publiciteit.."

Edwin van Splunter
Marianne Kuil

"Endometriose in Balans is een heel bijzondere polikliniek. De artsen zijn zeer kundig en luisteren werkelijk naar je!.."

Marianne Kuil
Laura Wijnbelt

"Ik hoop dat wij met onze stichting de steun kunnen zijn voor vele meisjes en vrouwen. Steun die zij tot dusver gemist hebben.."

Laura Wijnbelt
René Kuil

"Veel mensen hebben er nog nooit van gehoord laat staan dat ze weten wat deze aandoening inhoudt.."

René Kuil

Om jou zo goed mogelijk te helpen de juiste informatie te vinden, gebruiken we cookies op deze website. Hiermee kunnen we (soms in samenwerking met derden) jouw internetgedrag volgen. Als je verder gaat op deze website, gaan we er vanuit dat je daar akkoord mee bent. Meer weten? Bekijk onze cookiepagina.